ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ!

Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω --
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ'εγώ εκεί
απ' τες πολλές μονάδες μια. Μες στ'ολικό ποσό...
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ' αρκεί.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1897)

 

by EMILY DICKINSON
The Soul selects her own Society-
Then- shuts the Door-
To her divine Majority-
Present no more-

Unmoved- she notes the Chariots- pausing-
At her low Gate-
Unmoved- an Emperor be kneeling
Upon her Mat-

I've known her- from an ample nation-
Choose One-
Then- close the Valves of her attention-
Like Stone

 του Θάνου Ανεστόπουλου ( Διάφανα Κρίνα)
Ανοίξτε τα κορμιά με τα νύχια
ανοίξτε το φλασκί με το γλυκό κρασί
ανοίξτε τα βλέφαρα πόρτες
ανοίξτε τ'ανοιχτά παράθυρα
ανοίξτε τα λειψά και μισοφώτιστα δωμάτια
ανοίξτε τις σιωπές
ανοίξτε τα ουράνια τοπία
ανοίξτε τις υπέροχες μήτρες
ανοίξτε τα καλαίσθητα λευκώματα
ανοίξτε τις κάμαρες των αναμνήσεων
ανοίξτε τα πρόσχαρα κελλάρια
ανοίξτε τις παράφωνες νότες
ανοίξτε τα τριαντάφυλλα των γιορτινών αποφοιτήσεων
ανοίξτε τις πέτρινες μοναξιές
ανοίξτε το λιβάνι και την σμύρνα
ανοίξτε τις μορφές του φθινοπωρινού ύπνου
ανοίξτε τα τσακισμένα μυστικά
ανοίξτε τις ψευδείς ευδιακρισίες
ανοίξτε τις απαγορευμένες πλατείες
ανοίξτε τους πόνους της ίασης
ανοίξτε τους πύρινους χορούς
ανοίξτε τα παιδικά μας πρωτολόγια
ανοίξτε τις αγκαλιές που δεν ήταν αγκαλιές
ανοίξτε τα ρεφρέν από τα παλιά τραγούδια
ανοίξτε το χρώμα και το αλάτι της σκουριάς
ανοίξτε τα γλυκοθώρητα αγόρια
ανοίξτε τους αξεδιάλυτους πόθους
ανοίξτε τα χαιδεμένα δρεπάνια
ανοίξτε τα χαριτωμένα κορίτσια
ανοίξτε τα σκουριασμένα σφυροδρέπανα
ανοίξτε τις κάσες των άδικων νεκρών
ανοίξτε την χωματένια απληστία
ανοίξτε τις διασκεδάσεις των αχρείων
ανοίξτε τα πλεχτά καλάθια με το τυρί
ανοίξτε τις στεγνές στυμμένες βρύσες
ανοίξτε το ράμφος της ηδονής
ανοίξτε τα ποίηματα που γράφτηκαν Φλεβάρη
ανοίξτε τα ποίηματα που γράφτηκαν για να την θυμίζουν
ανοίξτε τα ποίηματα που γράφτηκαν για να λησμονηθούνε
ανοίξτε τα σφαλισμένα χείλη
ανοίξτε τις αποθήκες με τις κραυγές
ανοίξτε το εύμορφο στόμα
ανοίξτε το αμαρτωλό νερό
ανοίξτε το ανευχάριστο όνειρο
ανοίξτε την στενάχωρη θάλασσα
ανοίξτε τις ευδαιμονικές μουσικές
ανοίξτε το παραμύθι με τους νεκρούς μας φίλους
ανοίξτε τα μαξιλάρια με τα πούπουλα
ανοίξτε τους ανασασμούς των κρίνων
ανοίξτε τα γράμματα της φυλακής
ανοίξτε τα πορτοφόλια των διαβόλων
ανοίξτε τις ζωές των νοικοκύρηδων
ανοίξτε τις βαριές ψυχές της Κυριακής
ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών
ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών
ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών
και
κλείστε την τηλεόραση...

 

WIM MERTENS, WOUND TO WOUND

https://www.youtube.com/watch?v=SbEsJ_BjgDc

Η βιογραφία ενός Απ-ανθρώπου, Πρόλογος

Πώς είναι να γνωρίζει κανείς ότι η ουσία των όντων είναι το κενό? Απειλητικές γλώσσες του τίποτα σαλεύουν στο εσωτερικό τους. Σειρές από κουφάρια νεκρά αλλά όχι άψυχα. Γιατί η ψυχή είναι απλούστατα η πνοή της καθαρής δύναμης της ύπαρξης, η επιμονή της παρουσίας της ύπαρξης. Τα όντα είναι φαντάσματα, σκιές, κιβούρια της θέλησης για ζωή, εκτοπλάσματα, ολογράμματα του κενού. Πώς γίνεται ν΄αντέχει να ζει κανείς ανάμεσά τους? Με το συνεχές άγγιγμα της ανάσας τους στο πρόσωπό του, στα ορθάνοιχτα  μάτια του, στο δέρμα των δακτύλων του, στις νευρικές απολήξεις  της κάθε σωματικής του ίνας?  Όπως ο στρόβιλος ρουφά τα πάντα στο σκοτεινό του κέντρο, αδυσώπητα, χωρίς επιστροφή, έτσι κι εκείνος κατρακυλούσε, κάθε φορά που αντίκρυζε την αλήθεια , στην άβυσσο της ύλης που εναλλάσσεται αιώνια με άλλη ύλη, σαν σ΄έναν κόσμο από καθρέπτες που η εικόνα του ενός εισχωρεί μέσα στον άλλο, με πλήθος παραλλάξεις και στεβλώσεις που δίνοντας την εντύπωση της πολλαπλότητας, δημιουργούν την ιδέα της κίνησης, του γεγονότος, της δράσης, του σκοπού εντέλει, που όμως είναι κενός νοήματος. Πώς νοηματοδοτείται το α-νόητο και συνεπώς το απο-νε-νοημένο?
Μάταιη είναι η κίνηση, η βιασύνη, η κατεύθυνση από και προς, ένα εκβιασμένο προχώρημα προς το άπειρο με την ψευδαίσθηση ότι έτσι η ύπαρξη, ούτως ή άλλως μη ηθελημένη στη γέννησή της, δικαιώνεται παρά την εσωτερική αγωνία και την ενατένιση του ζωντανού καθημερινού θανάτου της. Τό  ξόδεμα της εγκεφαλικής δραστηριότητας, των σωματικών εκκρίσεων, και της ψυχικής ενέργειας εξαντλούσε κάθε θέλησή του για συνέχεια, του στερούσε κάθε απόλαυση, απ΄αυτές όπου οι άλλοι συνήθιζαν να βουτάνε σαν τυφλωμένα ζώα που τα οδηγεί ο αφέντης τους στο παχνί να μηρυκάσουν την τροφή που σχεδιάστηκε να μασάνε. Για κείνον απόλαυση ήταν να ελέγχει με κάθε τρόπο τις σκέψεις της διάνοιάς του και τις κινήσεις του σώματός του, ενστικτώδεις, αντανακλαστικές, αυθόρμητες, προσχεδιασμένες, υποκριτικές,ψευδο-υποκριτικές  και να αναλύει μέχρις εσχάτων την παραμικρή λεπτομέρεια οποιασδήποτε εκδήλωσης του εαυτού του μέχρι να καταρρεύσει από την προσπάθειά του να κατανικά κάθε περισπασμό εσωτερικό ή εξωτερικό για να παραμένει  προσηλωμένος  στο στόχο του.
Οι μορφές των πραγμάτων στέκουν απέναντί του, είναι ολόγυρά του, παντού, σε όλα τα καλούπια, σε όλα τα μεγέθη, εκδιπλώνονται σε ατελείωτεςι ποικιλίες σχέσεων ομοιότητας ή αντίθεσης, επαναλαμβανόμενες με ένα εξαιρετικά επίμονο τρόπο που του προκαλούσε τουλάχιστον ανία αν όχι αποστροφή. Έξω από το δέρμα του ο κόσμος είναι ασφυκτικός, δύσοσμος. Η ζωή των ανθρώπων είναι ένας παραλογισμός. Το περίβλημα των όντων, ανθρωπίνων και μη, είναι διαφοροποιημένο από δείγμα σε δείγμα, αλλά αυτό του είναι ελάχιστα ενδιαφέρον. Το χρώμα, η έκταση, το βάρος, τα μέρη, οι χρήσεις, οι πράξεις, οι αισθήσεις, όλα προιόντα  ενός οργανωμένου σχεδίου που κάνει τους ανθρώπους ανδρείκελα χωρίς ελπίδα απελευθέρωσης από μια μοίρα που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά εις τους αιώνας τυων αιώνων.
Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική απ΄αυτήν που τους δόθηκε να πιστεύουν. Γεννιούνται, γεννάνε, σκοτώνουν και σκοτώνονται, φιλοσοφούν για τις πράξεις τους με την εμβρίθεια των στοχαστικών όντων που καυχιώνται πως είναι, αλλά αν αντίκρυζαν έστω για λίγο  την αλήθεια της μίζερης ζωής τους θα ήθελαν να καταστρέψουν  με μανία ό,τι θεώρησαν μέχρι τώρα λογικό και όσιο στον υποτιθέμενο πολιτισμό τους. Το να συναντιέσαι κατά πρόσωπο με την ουσία, μία, αδιαίρετη και ταυτόχρονα χαοτική και απρόβλεπτη είναι μια απόλυτα τρομακτική εμπειρία.Κάθε φορά που κοιτάζει όχι με τη σκέψη, αλλά με τα ίδια του τα σάρκινα μάτια, την άβυσσο, πονάει φριχτά, η αίσθηση αφανίζεται μέσα σ΄ένα ουρλιαχτό αποτρόπαιης οδύνης. Η αλήθεια είναι ένα απύθμενο πηγάδι χωρίς διάσταση, χωρις περιεχόμενο. Δεν υπάρχει λύτρωση . Δεν υπάρχει έλεος.

Τζακ Κέρουακ Οι Αλήτες του Ντάρμα -Απόσπασμα

Το όλο πράγμα είναι ένας κόσμος γεμάτος ερημίτες με σακκίδια, Αλήτες του Ντάρμα, που αρνιούνται να προσυπογράψουν τη γενική απαιτηση της κατανάλωσης, της παραγωγής και επομένως ότι πρέπει να δουλέψουν για να καταναλώνουν όλες αυτές τις αηδίες που έτσι κι αλλιώς δεν ήθελαν, όπως ψυγεία, τηλεορασεις, αυτοκίνητα, τουλάχιστον καινούρια εντυπωσιακά αυτοκίνητα, μερικά λάδια για τα μαλλιά και αποσμητικά και γενικά άχρηστα πράγματα που τελικά τα βρίσκεις μια βδομάδα αργότερα στα σκουπίδια, όλοι φυλακισμένοι σ ένα σύστημα δουλειάς, παράγεις, καταναλώνεις, δουλεύεις, παράγεις, καταναλώνεις. Εχω ένα όραμα μιας μεγάλης επανάστασης με σακκίδια, χιλιάδες ή ακόμα εκατομμυρια νεαροί αμερικανοί να περιτρυγυρίζουν με σακκίδια, ν ανεβαίνουν τα βουνά να προσευχηθούν, να κάνουν τα παιδιά να γελάνε και τους γέρους να χαίρονται, να κάνουν τα νεαρά κορίτσια ευτυχισμένα και τα γερασμένα κορίτσια ακόμα πιο ευτυχισμένα όλοι τους παράφρονες του Ζεν που τριγυρίζουν γράφοντας ποιήματα τα οποία τυχαία και αναίτια εμφανίζονται στο κεφαλι τους, επίσης να είναι ευγενικοί, επίσης με απροσμέτρητες πράξεις να συνεχίζουν να δινουν οράματα αιώνιας ελευθερίας στον καθένα, σε όλες τις ζωντανές υπάρξεις.