Η βιογραφία ενός Απ-ανθρώπου, Πρόλογος

Πώς είναι να γνωρίζει κανείς ότι η ουσία των όντων είναι το κενό? Απειλητικές γλώσσες του τίποτα σαλεύουν στο εσωτερικό τους. Σειρές από κουφάρια νεκρά αλλά όχι άψυχα. Γιατί η ψυχή είναι απλούστατα η πνοή της καθαρής δύναμης της ύπαρξης, η επιμονή της παρουσίας της ύπαρξης. Τα όντα είναι φαντάσματα, σκιές, κιβούρια της θέλησης για ζωή, εκτοπλάσματα, ολογράμματα του κενού. Πώς γίνεται ν΄αντέχει να ζει κανείς ανάμεσά τους? Με το συνεχές άγγιγμα της ανάσας τους στο πρόσωπό του, στα ορθάνοιχτα  μάτια του, στο δέρμα των δακτύλων του, στις νευρικές απολήξεις  της κάθε σωματικής του ίνας?  Όπως ο στρόβιλος ρουφά τα πάντα στο σκοτεινό του κέντρο, αδυσώπητα, χωρίς επιστροφή, έτσι κι εκείνος κατρακυλούσε, κάθε φορά που αντίκρυζε την αλήθεια , στην άβυσσο της ύλης που εναλλάσσεται αιώνια με άλλη ύλη, σαν σ΄έναν κόσμο από καθρέπτες που η εικόνα του ενός εισχωρεί μέσα στον άλλο, με πλήθος παραλλάξεις και στεβλώσεις που δίνοντας την εντύπωση της πολλαπλότητας, δημιουργούν την ιδέα της κίνησης, του γεγονότος, της δράσης, του σκοπού εντέλει, που όμως είναι κενός νοήματος. Πώς νοηματοδοτείται το α-νόητο και συνεπώς το απο-νε-νοημένο?
Μάταιη είναι η κίνηση, η βιασύνη, η κατεύθυνση από και προς, ένα εκβιασμένο προχώρημα προς το άπειρο με την ψευδαίσθηση ότι έτσι η ύπαρξη, ούτως ή άλλως μη ηθελημένη στη γέννησή της, δικαιώνεται παρά την εσωτερική αγωνία και την ενατένιση του ζωντανού καθημερινού θανάτου της. Τό  ξόδεμα της εγκεφαλικής δραστηριότητας, των σωματικών εκκρίσεων, και της ψυχικής ενέργειας εξαντλούσε κάθε θέλησή του για συνέχεια, του στερούσε κάθε απόλαυση, απ΄αυτές όπου οι άλλοι συνήθιζαν να βουτάνε σαν τυφλωμένα ζώα που τα οδηγεί ο αφέντης τους στο παχνί να μηρυκάσουν την τροφή που σχεδιάστηκε να μασάνε. Για κείνον απόλαυση ήταν να ελέγχει με κάθε τρόπο τις σκέψεις της διάνοιάς του και τις κινήσεις του σώματός του, ενστικτώδεις, αντανακλαστικές, αυθόρμητες, προσχεδιασμένες, υποκριτικές,ψευδο-υποκριτικές  και να αναλύει μέχρις εσχάτων την παραμικρή λεπτομέρεια οποιασδήποτε εκδήλωσης του εαυτού του μέχρι να καταρρεύσει από την προσπάθειά του να κατανικά κάθε περισπασμό εσωτερικό ή εξωτερικό για να παραμένει  προσηλωμένος  στο στόχο του.
Οι μορφές των πραγμάτων στέκουν απέναντί του, είναι ολόγυρά του, παντού, σε όλα τα καλούπια, σε όλα τα μεγέθη, εκδιπλώνονται σε ατελείωτεςι ποικιλίες σχέσεων ομοιότητας ή αντίθεσης, επαναλαμβανόμενες με ένα εξαιρετικά επίμονο τρόπο που του προκαλούσε τουλάχιστον ανία αν όχι αποστροφή. Έξω από το δέρμα του ο κόσμος είναι ασφυκτικός, δύσοσμος. Η ζωή των ανθρώπων είναι ένας παραλογισμός. Το περίβλημα των όντων, ανθρωπίνων και μη, είναι διαφοροποιημένο από δείγμα σε δείγμα, αλλά αυτό του είναι ελάχιστα ενδιαφέρον. Το χρώμα, η έκταση, το βάρος, τα μέρη, οι χρήσεις, οι πράξεις, οι αισθήσεις, όλα προιόντα  ενός οργανωμένου σχεδίου που κάνει τους ανθρώπους ανδρείκελα χωρίς ελπίδα απελευθέρωσης από μια μοίρα που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά εις τους αιώνας τυων αιώνων.
Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική απ΄αυτήν που τους δόθηκε να πιστεύουν. Γεννιούνται, γεννάνε, σκοτώνουν και σκοτώνονται, φιλοσοφούν για τις πράξεις τους με την εμβρίθεια των στοχαστικών όντων που καυχιώνται πως είναι, αλλά αν αντίκρυζαν έστω για λίγο  την αλήθεια της μίζερης ζωής τους θα ήθελαν να καταστρέψουν  με μανία ό,τι θεώρησαν μέχρι τώρα λογικό και όσιο στον υποτιθέμενο πολιτισμό τους. Το να συναντιέσαι κατά πρόσωπο με την ουσία, μία, αδιαίρετη και ταυτόχρονα χαοτική και απρόβλεπτη είναι μια απόλυτα τρομακτική εμπειρία.Κάθε φορά που κοιτάζει όχι με τη σκέψη, αλλά με τα ίδια του τα σάρκινα μάτια, την άβυσσο, πονάει φριχτά, η αίσθηση αφανίζεται μέσα σ΄ένα ουρλιαχτό αποτρόπαιης οδύνης. Η αλήθεια είναι ένα απύθμενο πηγάδι χωρίς διάσταση, χωρις περιεχόμενο. Δεν υπάρχει λύτρωση . Δεν υπάρχει έλεος.